របៀបសរសេរសំណួរតេស្តដែលពិតជាវាស់ស្ទង់ការយល់ដឹង
ការចងចាំ មិនមែនជាការយល់ដឹងទេ
សិស្សម្នាក់អាចបានពិន្ទុ ៩ លើ ១០ ហើយនៅតែមិនយល់មេរៀន។ រឿងនេះកើតឡើងនៅពេលសំណួរអាចឆ្លើយបានដោយគ្រាន់តែចាំឃ្លាមួយពីសៀវភៅ។ សំណួរ «តើដំណើរការដែលរុក្ខជាតិផលិតអាហារហៅថាអ្វី?» វាស់តែថាសិស្សធ្លាប់ឮពាក្យ «រស្មីសំយោគ» ឬអត់។ វាមិនប្រាប់ថាសិស្សយល់ពីអ្វីដែលកើតឡើងក្នុងដំណើរការនោះទេ។
ការសរសេរតេស្តដែលវាស់ការយល់ដឹង គឺជាការសួរសំណួរប្រភេទផ្សេង ហើយត្រូវគិតឱ្យច្បាស់ថាអ្នកចង់ដឹងអ្វី មុនពេលចាប់ផ្តើមសរសេរ។
ចាប់ផ្តើមពីអ្វីដែលអ្នកចង់ដឹង
មុនសរសេរសំណួរទីមួយ សូមបំពេញប្រយោគនេះ៖ «បន្ទាប់ពីតេស្តនេះ ខ្ញុំនឹងដឹងថាតើសិស្សរបស់ខ្ញុំអាច ______ បានឬអត់។»
បើចម្លើយគឺ «ឱ្យនិយមន័យ» សំណួរចងចាំគឺគ្រប់គ្រាន់។ បើចម្លើយគឺ «ទស្សន៍ទាយថានឹងមានអ្វីកើតឡើង» អ្នកត្រូវការសំណួរដែលទាមទារការទស្សន៍ទាយ។
សូមលាយសំណួរបីកម្រិត៖
- ចងចាំ — តើសិស្សចាំព័ត៌មានបានទេ? (សំណួរពីរបី)
- អនុវត្ត — តើសិស្សអាចប្រើវាក្នុងស្ថានភាពថ្មីបានទេ? (សំណួរភាគច្រើន)
- វែកញែក — តើសិស្សអាចពន្យល់មូលហេតុ ប្រៀបធៀប ឬរកកំហុសបានទេ? (មួយឬពីរសំណួរ)
ប្តូរសំណួរចងចាំឱ្យទៅជាសំណួរល្អជាង
ខ្លឹមសារដដែលអាចសួរបានគ្រប់កម្រិត។ ឧទាហរណ៍ វដ្តទឹក៖
ចងចាំ៖ តើដំណើរការដែលចំហាយទឹកក្លាយជាទឹកហៅថាអ្វី?
អនុវត្ត៖ អ្នកយកកែវទឹកកកទៅដាក់ខាងក្រៅនៅថ្ងៃក្តៅសើម ហើយមានតំណក់ទឹកកើតឡើងនៅខាងក្រៅកែវ។ តើនេះបង្ហាញពីដំណាក់កាលណានៃវដ្តទឹក ហើយទឹកនោះមកពីណា?
វែកញែក៖ សិស្សម្នាក់និយាយថាតំណក់ទឹកនោះជ្រាបចេញពីខាងក្នុងកែវ។ សូមផ្តល់ភស្តុតាងមួយដែលបង្ហាញថាគំនិតនេះខុស។
សំណួរទីពីរ និងទីបីមិនអាចឆ្លើយបានដោយគ្រាន់តែផ្គូផ្គងពាក្យទៅនឹងនិយមន័យឡើយ។
សរសេរសំណួរពហុជម្រើសឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព
សំណួរពហុជម្រើសដែលសរសេរបានល្អអាចវាស់ការយល់ដឹងពិតប្រាកដ។
ធ្វើឱ្យចម្លើយខុសនីមួយៗជាកំហុសពិត។ ជម្រើសខុសដែលល្អបំផុត គឺជាចម្លើយដែលសិស្សពិតជាឆ្លើយនៅពេលពួកគេយល់ច្រឡំ។ បើសំណួរគឺ ១/២ + ១/៣ សូមដាក់ ២/៥ ជាជម្រើសមួយ ព្រោះវាជាលទ្ធផលនៃការបូកភាគយកជាមួយភាគយក និងភាគបែងជាមួយភាគបែង។ សិស្សដែលជ្រើសរើសវា បានប្រាប់អ្នកច្បាស់ថាត្រូវបង្រៀនអ្វីឡើងវិញ។
ជៀសវាងការផ្តល់តម្រុយ។ សិស្សរៀនបានលឿនថាជម្រើសវែងជាងគេច្រើនតែត្រូវ ហើយជម្រើសដែលមានពាក្យ «ជានិច្ច» ឬ «មិនដែល» ច្រើនតែខុស។ សូមរក្សាជម្រើសទាំងអស់ឱ្យមានប្រវែងប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។
កុំសរសេរសំណួរបញ្ឆោត។ សំណួរដែលបង្កើតឡើងដើម្បីចាប់កំហុសសិស្ស វាស់តែភាពប្រុងប្រយ័ត្ន មិនមែនចំណេះដឹង។
សំណួរចម្លើយខ្លី
សំណួរចម្លើយខ្លីការពារការទាយ និងបង្ហាញពីការគិតរបស់សិស្ស។ ទម្លាប់ពីរធ្វើឱ្យវាមានប្រយោជន៍ជាង៖
- សួររកហេតុផល មិនមែនតែលទ្ធផល។ «តើ ៥១ ជាចំនួនបឋមឬទេ? សូមពន្យល់» ផ្តល់ព័ត៌មានច្រើនជាង «តើ ៥១ ជាចំនួនបឋមឬទេ?»
- សរសេរគន្លឹះដាក់ពិន្ទុជាមុន។ បើអ្នកមិនអាចប្រាប់បានថាចម្លើយពេញពិន្ទុត្រូវមានអ្វីខ្លះ សំណួរនោះនៅមិនទាន់ច្បាស់។
ប៉ុន្មានសំណួរ និងកម្រិតលំបាកប៉ុណ្ណា
សំណួរល្អ ៨ ទៅ ១២ ប្រាប់អ្នកបានច្រើនជាងសំណួរ ៣០។ សូមរៀបចំឱ្យសិស្សភាគច្រើនឆ្លើយត្រូវភាគច្រើន ប៉ុន្តែមានតិចតួចដែលត្រូវទាំងអស់។ បើគ្រប់គ្នាបានពិន្ទុពេញ អ្នកមិនដឹងថាអ្នកណាត្រូវការជំនួយទេ។
សូមដាក់សំណួរងាយនៅខាងដើម។ សំណួរពិបាកនៅដើមតេស្តធ្វើឱ្យសិស្សភ័យ ហើយប៉ះពាល់ដល់សំណួរបន្ទាប់ទាំងអស់។
ពិនិត្យមុនចែកឱ្យសិស្ស
- ឆ្លើយគ្រប់សំណួរដោយខ្លួនឯង ដោយមិនមើលគន្លឹះចម្លើយ
- ពិនិត្យថាគ្មានសំណួរណាបង្ហាញចម្លើយនៃសំណួរផ្សេង
- បញ្ជាក់ថាសំណួរនីមួយៗមានចម្លើយត្រឹមត្រូវតែមួយ
- ពិនិត្យថាសំណួរនីមួយៗទាក់ទងនឹងអ្វីដែលអ្នកបានបង្រៀន
ក្រោយពេលតេស្ត
សូមមើលថា សំណួរ ណាដែលសិស្សខុសច្រើនជាងគេ មិនមែនគ្រាន់តែមើលថាសិស្សណាបានពិន្ទុទាប។ សំណួរដែលសិស្សភាគច្រើនឆ្លើយខុស បង្ហាញពីចំណុចដែលត្រូវបង្រៀនឡើងវិញ ឬសំណួរដែលសរសេរមិនច្បាស់។
ប្រើ AI ដើម្បីសរសេរព្រាង រួចកែសម្រួល
ការប្រើ AI ដើម្បីបង្កើតព្រាងដំបូងជួយសន្សំពេលបានច្រើន ដរាបណាអ្នកចាត់ទុកវាជាព្រាង។ ឧបករណ៍បង្កើតកម្រងសំណួរ របស់យើងឱ្យអ្នកជ្រើសរើសមុខវិជ្ជា កម្រិតថ្នាក់ ប្រធានបទ ចំនួនសំណួរ ប្រភេទសំណួរ និងកម្រិតលំបាក រួចផ្តល់សំណួរជាមួយគន្លឹះចម្លើយ និងការពន្យល់ខ្លី។
បន្ទាប់មក សូមធ្វើការកែសម្រួលដែល AI ធ្វើមិនបាន៖ ពិនិត្យគ្រប់ចម្លើយក្នុងគន្លឹះ ជំនួសជម្រើសខុសដែលខ្សោយដោយកំហុសដែលសិស្សរបស់អ្នកធ្លាប់ធ្វើ និងប្តូរសំណួរចងចាំមួយចំនួនទៅជាសំណួរអនុវត្ត។ ជំហានចុងក្រោយនេះហើយដែលធ្វើឱ្យតេស្តទូទៅក្លាយជាតេស្តដែលមានប្រយោជន៍។